Cızırtı kesildiğinde galeri daha da sessizleşmedi.
Aksine, sessizlik yoğunlaştı.
Sessizlik artık bir boşluk değildi; bir basınçtı. Defne bunu fiziksel olarak hissediyordu. Göğsünün ortasında, görünmez bir el bastırıyormuş gibi. Az önce duyduğu yarım cümle hâlâ zihninde yankılanıyordu.
Aras… Dikkat…
Emir’in sesi miydi?
Yoksa kaymanın, Emir’in sesini taklit eden bir versiyonu mu?
Defne, bunun cevabını henüz bilmiyordu. Ama bildiği bir şey vardı: Bu galeride artık duyulan hiçbir şey, tek katmana ait değildi.
Aras, hâlâ karşısındaydı.
Ama Aras’ın bakışı değişmişti. Biraz önceki savunmacı, ölçen ifade yerine şimdi dikkat kesilmiş bir dinleyici vardı. Sanki galeri konuşuyordu ve Aras onu anlıyordu.
Bu, Defne’nin içini ürperten bir farkındalıktı.
“Ne duydun?” diye sordu Defne.
Aras cev
