Geçidin içi… Karanlık değildi.
Ama aydınlık da değildi.
Dışarıdaki ormanın doğal gölgeleri burada yoktu; onların yerine belirsiz bir grilik vardı. Sanki ışık kaynağı olmayan bir ortamda gözler hâlâ görmeye çalışıyordu. Ağaçların arasından geçtiklerini sanmışlardı, fakat ilk üç adımda Defne bir şeyi fark etti: Zeminde yaprak yoktu.
Toprak da yoktu.
Ayağının altında pürüzlü, taş benzeri bir yüzey vardı ama taş değildi. Kerem de fark etmiş olmalıydı; yürürken ayağını hafif sürttü, ses çıkarmak için. Ses… Yankılandı.
Orman yankı yapmazdı.
Defne’nin kalbi hızlandı.
“Burası…” dedi fısıltıyla. “Burası açık alan değil.”
Aras cevap vermedi. Ama elini Defne’nin elinden çekmemişti. Bu, onun için bir şey ifade ediyordu: Aras konuşmadığında bile bir karar veriyordu.
Meryem yavaşça etrafına dön
