/Kaktüs 2 - Bölüm 29/
"Efendim?" "Geldim ben. Kapının önündeyim." Ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdüm. Zili çalmak yerine beni araması gözlerimi devirmeme neden olmuştu. Kapıyı açtığımda ikimiz de telefonları kulağımızdan indirmemiştik. "Hoş buldum!" diyerek sıkıca bana sarılan ve telefonumun yere düşmesine neden olan şahıs şimdiden sinirimi bozmaya başlamıştı bile. "Çek toynaklarını üzerimden." Yere eğilip telefonumu aldı ve bana uzattı. "Özür dilerim, heyecan yaptım." "Fark ettim." deyip geçmesi için boşluk bıraktım. Getirdiği küçük boy çanta sırıtmamı sağlamıştı. Kalıcıymış gibi davranması sinirimi bozabilirdi, bunu düşünüyor olması mutlu etmişti. Salona girdiğimde yerde oturan ve neresinden çıkardığını anlamadığım taşları yanına dizen Alican, derin bir iç çekmemi sağlamıştı. Sanırım çok işim vardı b
- Yazar
