/Kaktüs 2 - Bölüm 1/
288 Kelimeler
İki yıl sonra;
"Sonsuza kadar seni mi bekleyeceğim ben?"
"Bir saniye, Ece. Sen git, geleceğim hemen."
"Arabadayım."
Gözlerini deviren Esin, şirince el salladı Ece'ye. Karşılığında aldığı orta parmak tekrardan gülümsemesini sağlamıştı.
Saçlarına son kez aynadan baktı, kıyafetini düzeltti ve etrafına bakındı.
Neyden dolayı Ece'ye geleceğini söylediğini unutmuştu. Telefonuna gelen bildirim sesleri artınca bir mesajı olduğunu hatırladı ve hızlı davranıp telefonu eline aldı.
Mesaj sayfasına girdiğinde önce Ece'nin mesajına yanıt verdi, sonra iş arkadaşlarının olduğu gruba. Tam ana sayfadan çıkıyordu ki tanımadığı bir numaradan art arda gelen mesajlar onu durdurdu.
Atılan mesajları gördüğünde ise tutunacak bir yer aradı kendine. Yutkundu, oturdu. Boğazına bir şey oturmuştu sanki.
Gözünün önüne gelen yıllar öncesindeki anılar ayakta bile durmasına izin vermiyordu.
Bilinmeyen numara: Sen çiçekleri çok severdin mesela
Bilinmeyen numara: Ama sanırım şu an en sevdiğin çiçek kaktüs
Bilinmeyen numara: Benziyorsunuz dikenleriniz var, duvarlarınız ve ben o duvarları yıkmaya geldim
Bilinmeyen numara: Eski seni ruhunun dipsiz kuyularından çıkarmaya
Bilinmeyen numara: Düştüğün yerden seni kaldırmaya geldim.
Bilinmeyen numara: Alırım bir hoş geldin?
Esin: Siktir git.
Bir kez daha yutkundu. Akan gözyaşlarını sildi, makyajını tazeledi ve evden çıktı. Onun ellerine teslim edecek bir kalbi yoktu ortada.
Arabaya binip kemerini bağladı ve sırıttı.
"Gidelim."
"Hiç gelmeseydiniz Esin Hanım?" diyen ve aynı zamanda söylenerek arabayı çalıştıran Ece'ye karşı sırıtışını genişletti ve arkasına yaslandı.
Bitti sandığı her şey yeniden başlamıştı.
Onun tarihi tekerrür ediyordu.
Ama bu sefer kalem ondaydı.
Kendi tarihini kendi yazacaktı.
Radyoda çalan şarkıyla kısa bir kahkaha attı.
O eski hâlinden cidden de eser yoktu şu an.
Kırılan, dökülen olmayı bırakıp, kıran döken olmayı çoktan kabul etmişti. Kendine bir hayat kurmuş, olan olayları kafasından silip atmıştı her şeye rağmen.
Devir, onun devriydi.
Gün, hesaplaşma günüydü.
Ve bu sefer kazanan belliydi.
Bu sefer gülme sırası ondaydı.
- Yazar
