/34.Bölüm/
371 Kelimeler
Esin: Açlık başımda duman
Esin: İlk ezan, ilk heyecan
Eser: ndldldld
Esin: Daha devam ediyordum ben
Esin: Geçiştirmek için random atmana gerek yoktu
Eser: Aç ve sinirli
Esin: SUSADIM
Eser: Tamam.
Esin: Neredesin ya sen?
Esin: Bütün her yerde seni aradım ben
Eser: Evdeyim
Esin: Nasıl?
Eser: Bayağı
Eser: Tek gelemeyeceğin yer burası
(Görüldü.)
*****
Mesajlardan hızlıca çıktım ve anneme Esergil'e iftara gitmemiz gerektiğine dair bir mesaj attım.
En azından annelerimiz tanışıyordu.
Çıkışta Merve'yi görme umuduyla etrafıma bakarken Utku'yla gülerken gördüm onu.
Allah affetsin shiplemiştim.
Hemen aralarına geçtim ve ikisinin de koluna girdim.
"N'apıyorsun lan?"
"İstikamet sizin ev böcem."
*****
Yemek bana bakıyordu, ben yemeğe.
Ben yemeğe bakıyordum, yemek bana.
Susadım mı demiştim ben?
Asla.
Şu an açlıktan ölmek üzereydim.
'Bu halimize de şükür' diyerek masadaki insanlara boş gözlerle baktım.
Eser'le göz göze gelince sırıttım ve göz kırptım. Geldiğimizden beri benden kaçıyordu şapşal şey.
Bir beş dakika sonra ezan okununca yemeklerimizi yemiş, masayı toplamış, sorulan sorulara cevap vermiştik.
Ve şu an Eser'in odasındaydık.
Biz ikimiz yani.
Eser ve ben.
"Konuşmayacak mısın?"
"Ne konuşayım Esin?"
"Mesela buraya geldiğime ne kadar mutlu olduğundan bahsedebilirsin."
Gözlerini kocaman açtı ve şaşkınlıkla elini saçlarından geçirdi.
"Tek gelemeyeceğin yerin evim olduğunu söylemiştim ve buraya geldin. Nasıl mutluyum anlatamam sana."
Sırıttım ve yanına oturdum.
Bir anda yüz ifademi ciddi bir hale büründürdüğümde bana ruh hastasıymışım gibi baktı.
Bu haline gülmek istesem de kendimi sıktım ve boğazımı temizledim.
"Yaptıkların iğrenç şeylerdi. Asla unutmayacağım o yaşadıklarımı, sebebi her ne olursa olsun yaşattıklarını."
Yutkundu ve bakışlarını kaçırdı.
Ne söyleyeceğimi ben bile kestiremiyordum sahiden.
"Ama olmuyor Eser. Yani senden asla nefret edemiyorum. Sanırım benim kalbim sana nefretle bakamıyor, benim de bakmama izin vermiyor."
"Esin..."
"Ben, artık seninle kötü olmak istemiyorum. Barışmak istiyorum. Ne de olsa seneye görmeyeceğiz birbirimizi."
"Ne de olsa görmeyeceğiz birbirimizi?"
Söylediği şeyi kafamla onaylayarak tepkilerini izledim dikkatlice.
Elini saçlarından geçirdi.
Sakinleşmek için derin bir nefes aldı.
Bana baktı ve anında gözlerini kaçırdı.
Tam ağzını açıp bir şey söyleyecekti ki:
"Bastım sizi!" diye bağırarak odaya daldı Merve.
İkimiz de ona boş gözlerle bakınca göz devirip homurdandı.
"Sevimsiz şeyler. Tamam gittim." deyip tepki olsun diye kapıyı biraz hızlı kapattı ve gitti.
"Pekâlâ, umarım güzel olur."
"Umarım."
Kollarını açıp gülümseyince zorlukla yutkundum ve benim için açılan kolların arasına girdim.
"Özlemişim."
"Ben de..."
- Yazar
