Geceyi bu defa kabussuz geçirmiştim. Üzerimi giyip kahvaltıya indiğimde benden önce herkes gelmişti. Oya pişirdiği omletleri tabaklara servis ederken benim tabağıma bıraktığına baktım. Omletin içinde minik minik doğranmış brokoliler vardı.
Bakışlarım anında Volkan’a çevrildi. Pis pis gülüyordu. ‘’Komik mi?’’ dedim.
Rahatlıkla, ‘’Komik.’’ diyerek kendi sade omletinden bir parçayı ağzına attı.
‘’Sana da aşk olsun Oya, bu bok böceğini niye dinliyorsun?’’
‘’Maaşımı o verdiği için.’’ diyerek saklamaya çalıştığı gülümsemesiyle mutfağa gitti.
Atlas telefonunu bana çevirdi. Dün yaptığımız gösterinin bir videosuydu. ‘’Bak bak, o yürüyüşe bak. Nasıl da bıdık bıdık adım atıyorsun. Ha gayret yürümeyi öğreneceksin.’’
Attığım tekmeyle sandalyesini devirip yere düşürdüm. ‘’Pis kardeş.’’ dedim.
‘’T
