Ahıra doğru yürüdü. Ak Küheyln'ı çözüp ahırın önüne çıkardı Hüseyin. Hayvanı koşumlarını geçirip içeriye geçti. Muhnise ve Hamiyet hala ve üç beş tanıdık sima dışında kimsecikler kalmamıştı. Müstakbel kayınvalidesinin gözlerini üzerinde hissetti. Acayip derecede utanıyordu. Ablasına yaklaştı. Zeynep hala dizinin dibinde öylece yapışmış gibi anasının yanında oturuyordu. Çocuğun yanağını okşadı, ablasına baktı. Hatice de kardeşine bakıyordu.
"Abla?"
"Buyurasın gardaş?" dedi Hatice.
Tüm başlıklar ikilinin üzerindeydi.
"Ben Zeynep'in bulunduğunu enişteme haber edeyim. Dönmediler herhal dağ taş arıyolar hala. Gördüklerime de haber ederim, herkes evine dönsün gayrım."
"Eyi düşünmüşsün gardaşım emme gördüğünü buraya gönder. Gaç zamandır ciğerparemi arayıp durdular. Gelin gızımız tepsi tepsi
