Akşam, herkes çekildikten sonra Ayşe mutfakta bana yardım etmek için yanıma gelmişti. Masayı toplarken onun sessizliğinde bir tuhaflık hissettim. Gözleri bana bakıyor ama sanki zihni bambaşka bir yerdeydi. Derin bir nefes alıp cesaretimi topladım; belki de konuşmamız gereken şeyler vardı, Hasan hakkında özellikle. Ona doğru dönüp hafifçe gülümsedim.
"Ayşe, Hasan hakkında... bazen kafamda bir sürü soru oluyor. Konuşamaması... yani dilsiz olması, zorlayıcı tabii," dedim, kelimeleri dikkatlice seçerek. Ayşe bir an duraksadı, yüzüne hafif bir gölge düştü. Gözlerini benden kaçırarak, sanki bu konuyu açmak istemiyormuş gibi başını öne eğdi.
"Zor olmalı, evet," dedi, sesi fısıltı kadar hafifti. Yüzüne baktığımda, gözlerinde bir dalgınlık vardı; Hasan'ın durumuna dair ona sorduğum soruların, san
