" Abla! " mutfaktan Çınar'ın bağışı ile çıktım. Salona geçerken koridordaki boy aynasında kendimi gördüğümde keşke görmeseydim diye geçirdim içimden. Saçma bir topuz yapılan saçlar, yarısı yumurta olmuş bir önlük, yağlı eller ve yaptığım yemeğin tadına ağzımdan çok bakmış olan burnum... Bu halimi gördükten sonra yükselen sinir kat sayımla Çınar'ın yanına gittim.
" Efendim Çınar. " Beyefendi üçlü koltuğa oturmuş, ayaklarını da sehpaya uzatmıştı. Elindeki cips dolu kâseyi yanına koyarak bana döndü.
" Ne zaman hazır olacak yemeklerim?" Sinirli gözlerle suratının ortasına fırlatabileceğim bir şey aradım, ama bulamayınca o sinirle ayağımı yere vurup mutfağa doğru yürüdüm.
Arkamdan gelen Çınar'ın kahkahası, içimden bildiğim bütün küfürleri saydırmıştı bana. Mutfağa girer girmez kendimi sandal
