Oturduğum valizden kalktım ve bir saatlik valiz kapatma operasyonundan sonra zaferle gülümsedim. Dolabımın neredeyse hepsini doldurmuştum tek valize. Uçakta bir sürü valizle uğraşıp da sonradan onları taşımakla uğraşmak istemiyordum.
Kapı tıklatıldığı sırada masamın üzerindeki dağınıklığı topluyordum. Gir dememi beklemeden kapı açılıp da içeri Almina girdiğinde suratının düşük olduğunu gördüm. Biliyordum ki gitmeme benden çok o üzülüyordu. Bu yüzden yatağıma oturup ona da yanıma gelmesini işaret ettim.
" Neyin var senin? Yüzün beş karış. "
Küçük bir çocuk gibi ellerini kucağına koydu ve başını aşağıya eğdi. Böyle yapmasını beni de üzse de elimden gelen bir şey yoktu.
" Gitmesen? Buradaki üniversiteler de güzel. Hem bütün düzenin burada. Oraya alışman uzun sürer. Lütfen... "
Üzüntüyle
