Yüz üstü yattığım yatağımdan söylene söylene kalktım. Şu an evde hiç kimse yoktu. Çünkü Çınar Bey'in karnı acıktığı ve kimse yemek yapmaya tenezzül etmediği için; herkes yemek yemeğe gitmişti. Ben mi neden gitmemiştim?
YAHU BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM!
Ama evdeki kimse bakın altını çiziyorum '' kimse '' bunu hatırlamamıştı.
Belki filmlerdeki gibi unutmuş gibi yapıyorlardır, günün sonunda beni zorla bir yere götürürler de sürpriz yaparlar diye düşünmüş; bu yüzden kim yalnız kaldıysa sessizce onları dinlemiştim. Ama yok! Hiçbiri hatırlamıyor.
Ben hiçbirinin doğum gününü unutmazken, onlar benimkini unutmuştu…
Hele Atlas... O da hatırlamıyordu. İnsan sevgilisinin doğum gününü nasıl unutabilirdi?
Bu cümlemden sonra durdum. Kafama dank eden şeyler gözlerimi isyan edercesine kapatmıştım. Ben A
