ÖMÜR
Bir tarafta Ali İhsan’ın hapiste olduğunu kimseye söylemememi isteyen Hamiyet anne vardı, diğer tarafta gerçeğin peşindeki babam. Üzerimdeki yün hırkanın kolunu çekiştirerek, koltukta iki büklüm oturuyordum. Sanki o hırka, içimdeki yükü daha da ağırlaştırıyordu. Ben konuşmayınca babamın sesi odanın sessizliğini bıçak gibi kesti: “Yüzüme bak Ömür!” dedi, sert ama bir o kadar da endişeli bir tonda. “Neden başını eğiyorsun?”
Çekinerek başımı kaldırdım. Babamın yüzüne baktım. Gözlerinde biriken öfkeyi görebiliyordum; kaşları çatılmış, dudakları ince bir çizgi halini almıştı. Sinirleniyordu, bunu hissetmek için ona bakmama bile gerek yoktu. Sesi gittikçe yükselerek, “Evet, seni dinliyorum!” dedi. Kendimi sorgu odasındaki bir suçlu gibi hissettim. Nefes almak zorlaştı. “Baba…” dedim, ses
