2 hafta sonra…
"Hadi ama..." dedi Selim üzgün bir sesle. "Artık yokluğuna alışman lazım."
"Olmuyor." dedim gözyaşlarımı silerken. "Yapamıyorum. Nasıl alışabilirim ki?"
Selim karşımda durmuş üzgün bir suratla bana bakıyordu. Anlamıyordu. Bu hissin ne demek olduğumu anlamıyordu. Kimse anlamıyordu...
"Alışmak zorundasın ama. Başka şansın yok." dediğinde gülüp gözyaşlarımı sildim. Bu saçma sebepten ağladığıma inanamıyorum. Hormonlar hâlâ etkisini gösteriyordu sanırım.
"Karnımdayken, her hareketini hissederdim. Çok tuhaf geliyor. Boşlukta gibiyim."
Selim bana kahkaha atarken içeri Ece girdim. "Dolunay." dedi sanki kızacakmışım gibi. "Efendim?" dedim bende gayet normal bir biçimde.
"Gelmek istiyor. Buradan hiç ayrılmadı," dediğinde hüzünle başımı eğdim. Yağız odaya bile girmiyordu. Da
