Şeytan uyuyakaldı bir gün.
Rüzgâr sert esti.
Üç tüy düştü şeytandan.
Biri paraya yapıştı, diğeri mevkiye, öteki de ihtirasa.
O günden sonra şeytan hiçbir iş yapmadı.*
...
Yeni bir gün başlıyordu.
Kan kaynatan sıcağıyla, deliye döndüren öfkesiyle, yalanıyla, dolanıyla, iftirasıyla...
Artık kapıya dayanan kalabalığa alışmaya başlamıştı konak ahalisi, fakat bu sefer ki bir başkaydı. Artık sapanlar kalkmıyor, taşlar atılmıyordu. Onun yerine bir cümledir geziniyordu dillerde. Çarşıyı pazarı çoktan etkisi altına almış, ortada dolanan birkaç adamın ağzından irin gibi döküle döküle çığ gibi büyüyor, önüne katığını konağın kapısına sürüklüyordu. Ellerin her ağıza kapanışıyla bir fısıltı daha duyuluyor ve ne yazık ki fısıltı haliyle kalmıyordu.
Öğle saatlerine doğru konağa bir araba har
