52.
Mustafa,
Amcam şaşkın gözlerle bir bana bir parçalanmış sedire baktı.
“Bu ne güç aslanım, insan mı yedin?”
Kızı yüzünden bir tek kafayı yemiştim ben.
Nasıl da bize kıyma diyordu, nasıl da sanki her şeyi göze almış gibi bakıyordu?
Gözlerindeki cesaretin gerçek olduğuna inanırsam sonum olurdu.
Şımarıklığı, bencilliği, güvenilmezliği tek sığınağımdı benim.
Ben onu kötü görmek zorundaydım. Yalan söylediğini, oyun ettiğini düşünmezsem değil amcamı, bütün dünyayı karşıma alırdım.
Üstelik bir de ortada günahına girdiğim Sibel varken bunca insanın ahını alıp belimizi doğrultamazdık.
“Çarpıp devirmediysen ne istedin oğlum sedirden?”
Amcam, sedirin sağını solunu incelemeyi bırakıp dikkatini bana çevirdiğinde gözlerimi kaçırdım.
Ben amcamın karşısına geçip kızını kendime i
