Zaman çok hızlı, aynı zamanda da çok yavaş geçiyordu. Bu ikilemin arasında sıkışıp kalmıştım. Onunla buluşacağım için bir yanım heyecan doluydu, diğer yanım ise endişeliydi. Ufak bir nefes alıp yatağın üstündeki çantamı aldım. Doğrulacağım sırada odamın kapısı açıldı. Bakışlarımı kapıya çevirince annemi gördüm. İfadesiz gözlerle bana bakıyordu. Topuklu ayakkabılarının çıkardığı sesle bana doğru gelirken yüzünde alaycı bir ifade oluştu.
"Erkeklerle aranın nasıl olduğunu bilmesem hayatında biri var sanacağım."
Kaşlarım çatılırken gözlerimdeki ifade katılaştı. Soğuk bir sesle "Kim bilir? Belki de vardır," dedim. Annemin kaşları havalanırken inanmayan gözlerle bakıyordu.
"Umarım. Hayatının en güzel zamanındasın sonuçta."
Bakışlarım odamdaki saate kaydı. Ateş gelmiş olmalıydı.
"Gerçekten
