AŞK İLE

4.BÖLÜM

Koray Kerem, gömleğinin düğmelerini ilikleyip son defa aynada kendine baktı. Bugün her zamankinden daha farklı hissediyordu kendini. Bugün planlarını yola koyacaktı çünkü! Elif'i etkileme planları. Tam olarak ne yapacağını kestiremiyordu ama etkileyecekti işte! O güzel kız onundu,onun olacaktı! İnşallah. Başarırsa,Elif de ondan etkilenirse neden olmasındı ki? İlk defa tutulmuştu işte bir güzele.

O kadar masumdu ki Elif. Bakışları bile etkiliyordu insanı. Şaheser gibiydi. Dile dökemiyordu bir türlü o güzel kokulu kızı.

Koray Kerem ceketini giyip komodinin üstünden telefonunu ve anahtarını alıp odasından çıktı. Merdivenleri ikişer üçer inip hızlıca uzun holü geçip kapıyı açarak dışarı çıktı. Çıkar çıkmaz babasının emriyle kapısında bekleyen korumalar hemen ceketlerini ilikledi. "günaydın efendim" en iyi adamı Ali yanına gelmiş saygıyla bekliyordu. Koray bu olayları ne kadar sevmese de alışmıştı artık. Senelerdir böyle yaşıyordu alışmak elde değildi. Allah'tan burada Mardin'deki gibi ağam faslı yoktu.

"günaydın Ali" diyip gelen arabasına binip şirkete doğru yola koyuldu.

Elif Pirem hafif makyajını tamamlayıp aynadan kendine baktı. Beyaz gömleği siyah kalem eteği hafif makyajıyla daha olgun duruyordu. Gömleğinin uçlarını eteğinin içine sokunca tamamlanmıştı işte. Siyah montunu giyip çantasını koluna takınca aynadan kendine öpücük atıp odasından çıktı. Mutfağa girince boş masayla karşılaştı bir an. Elif ister istemez afalladı. Annesi her gün bu saatlerde kahvaltı hazırlardı ona ama bu sabah boştu. Mutfaktan çıkıp adımlarını annesinin odasına yönlendirdi. Kapalı kapıyı yavaşça açıp başını içeriye doğru uzattı. Annesini uyur bir vaziyette görünce ister istemez yüzünde tebessüm oluştu. Güzel annesi derin uyuyordu. Demek bu sabah uyanamamıştı. Babası da demek ki sabah sessizce çıkıp annesini uyandırmamıştı. Annesinin yanına yavaşça yaklaşıp yanağına ufak bir öpücük kondurdu. Açık üstünü örtüp aynı sessizlikle odadan çıktı.

Dış kapının önüne gelince ayakkabı dolabından topuklu ayakkabılarını alıp kapıyı açıp dışarı çıktı. Ayakkabılarını ayağına geçirip merdivenleri indi.

Gelen otobüse binip kartını okuttuğunda boş bulduğu koltuğa oturup yolu izlemeye başladı. Bugün şanslı günümdeyim diye geçirdi içinden Elif. İlk defa boş koltuk bulmuştu ve otobüs sıkışık değildi. Tebessüm etti. Bu aralar yüzünden tebessüm hiç eksik olmuyordu.

Otobüsün durmasıyla ayaklanıp indi. Şimdi bir de 10 dakikalık yürüme mesafesi vardı. Şirketin yakınlarında durak olmadığı için belli bir mesafe yürümek zorundaydı. Aslın da Elif hiç de şikayetçi değildi bu durumdan. Yürümeyi seven bir insandı. Saatlerce yürüse gıkı çıkmaz,şikayet etmezdi.

Şirketin önünde gelince merdivenleri çıkıp girişten kartını okutup asansöre doğru ilerledi. Asansörü çağırıp beklemeye başladı. "günaydın" Elif yanındaki sese dönüp içtenlikle "günaydın" dedi. Oğuzhan Elif'e tebessüm edip "yine yüzünde güller açıyor hayırdır" dedi.

Elif tebessüm edip "iş buldum" dedi. Açılan asansöre bindi Elif Oğuzhan la. Oğuzhan çalıştıkları kata basıp "ne işi kızım çalışıyorsun ya" dedi.

"ek iş bu aralar bizimkiler sıkışık onlara iyice yük olmak istemiyorum. Ek gelir olsun diye iş buldum"

Oğuzhan başını onaylamaz anlamda sallayıp "Suat amca duyunca kızacak" dedi.

Elif gözlerini büyültüp "babamın haberi olmadığını nereden anladın?" dedi bir yandan da tırnaklarını yiyordu. Açılan kapıdan ikili çıkıp çalıştıkları odaya doğru ilerlemeye başladılar. "Böyle bir şeye Suat amca izin vermez de o yüzden" dedi. Odaya girince diğer çalışanlara ikili aynı anda "günaydın" dedi.

Sedef ve Alper de onlara günaydın diyince çalışma masalarına kuruldular. Elif montunu askıya asarken "Oğuzhan ne olur bir şey çaktırma yalvarırım" diye konuşuyordu. Oğuzhan kaşlarını kaldırıp "benim söylemeyeceğimi biliyorsun fakat Suat amca elbet öğrenir" dedi. "hem ne işi bu?" diye devam etti cümlesine.

Elif masum masum gülümseyip "garsonluk" dedi.

Oğuzhan ellerini kaldırıp "bu işte ben yokum. Suat amca kesin öldürecek. Cinayet tanığı olamam" dedi.

Elif sinirle yerine oturup "bir kaç ay çalışacağım sadece" diye hayıflanmaya başladı.

"dur tahmin edeyim yine beni kullanacaksın"

Elif sırıtıp "Her halde akıllım. Kuzenler bugünler içindir" dedi. Oğuzhan parmağını Elif'e doğru sallayıp "teyzem neyse de Suat amca bu sefer evden kovmaz tüfekle kovalar. Gözünü seveyim beni alet etme bu işe" Elif tam ağzını açmıştı ki Sedef 'in sesiyle susmak zorunda kaldı.

"Pirem, Murat bey seni çağırıyor" Elif kaşlarını çatıp "hayırdır?" dedi. Sedef dudaklarını büzüp "bilmiyorum ki yanıma gelsin diye sekreteriyle haber göndermiş" dedi. Elif sekreterin ne ara geldiğini bile anlamamıştı. Oğuzhan'la konuşmaya o kadar dalmıştı ki. Hayır olsun diyip yerinden doğruldu. Oğuzhan'ın sorgulayan bakışlarını görmezden gelip yerinden kalkıp müdürünün odasına doğru yola koyuldu.

Murat beyin odasının önüne gelince kapıyı tıklatıp "gel" sesini duyduktan sonra içeriye girdi Elif.

"gel Pirem" diyen müdürüne doğru ilerledi. Cem bey sözü uzatmadan "bir kaç hatalı dosya var Pirem. Onları Koray Beye çıkarmanı istiyorum. Beraber inceleme yapıp nerede hata var bulmanız gerek" dedi. Elif ister istemez kaşlarını çattı. Yanlış hatırlamıyorsa Koray diye bahsettiği adam müdürleriydi. öyle sıradan müdür değil hemde şirketin sahibi olan. Bir an bocaladı. Böyle saçma bir eksiği neden şirketin sahibi inceleyecekti ki? zaten böyle şeyleri incelemek stajyerler yada muhasebe alanında çalışanların işiydi. Başını sallayıp "peki efendim" dedi. Masanın üstündeki 2 dosyayı alıp sessizce odadan çıktı. Asansörü çağırıp beklemeye başladı. Gelen asansöre binip en üst katın düğmesine basıp çıkarken katları saymaya başladı Elif. En sonunda tik sesini duymasıyla kabinden çıkıp hemen karşıdaki kadına doğru ilerledi.

Boğazını temizleyip "dosyalar vardı Murat bey gönderdi" dedi. Karşısındaki 30 'lu yaşlarındaki kadın samimiyetle gülüp "Elif hanımdı değil mi ?" dedi. Elif başını sallayıp "Pirem daha uygun" dedi. Kadının anlamadığını görünce " iki ismim var. Pirem'i kullanıyorum" diye açıklamada bulundu. Kadın tekrar başını sallayıp samimiyetle "Koray bey odasında müsait" dedi. Elif teşekkür edip beyaz koca kapının önüne gelip kapıyı tıklattı.

^^^^^^

Koray Kerem şirket binasının önüne gelince arabasını durdurup hızla arabasından çıkıp koşar adımlarla ilerledi. Kendisine selam verenleri başıyla onaylayıp zeminde olan asansöre girdi. Muhasebe katına basıp sabırsızlıkla çıkmaya başladı. Bu işi Murat'a yani muhasebe müdürüne çaktırmadan yaparsa çok iyi olacaktı. Fakat onun nasıl olacağını bir türlü bilmiyordu Koray Kerem. Hatırladığı kadarıyla Murat bey cin gibi bir adamdı ve gözünden hiç bir şey kaçmazdı. Bir kez daha kendine lanet yağdırdı Koray. Nereden buluyordu ki böyle insanları. Azıcık disiplin düşünmeyip de saf birini neden alamıyordu ki!

Asansörün kapısının açılmasıyla kattan çıkıp Murat'ın odasına yöneldi. Kapının önüne gelince kapıyı tıklatıp gel sesini duymadan içeriye girdi. Murat bey patronunu görünce şaşkınlıkla hemen yerinden doğruldu. İlk defa Koray beyi bu katta görüyordu ister istemez şaşırmıştı.

"Koray Bey?" anlamaz gözlerle patronuna baktı Murat. "merhaba Murat. "diyip boş koltuğa oturup "otursana" dedi. Nereden başlayacağını bilmiyordu. Ya Allah diyip saçma sapan bir şeyler geveledi ağzında.

Murat patronunun sesiyle oturup ciddiyetle yüzüne baktı. "Murat,dün akşam belgeleri incelerken 2013-2014 maliyetlerinde bir kaç açık buldum. Geçen senenin dosyalarını inceleyeceğim" Cem hemen patronunun sözünü kesti.

"efendim açık olması imkansız. Bizzat kendim son kontrolleri yaptım. Hem olsa hata verirdi kayıt yapılırken" Koray kaşlarını çatıp önüne engel çıkaran müdüre sert sesiyle ikazda bulundu.

"bana karşı mı geliyorsunuz Murat bey! Ben buldum dediysem vardır demek ki. Şimdi şu yeni gelen stajyerlerden Elif'le dosyaları gönder bana. Birlikte inceleme yapacağız" diyip odadan kendini dışarı attı. Kendi katına çıkarken de ister istemez gülümsüyordu. Zaten çok değil yarım saat sonra elinde dosyalarla odasına giriş yaptı Elif. Tüm güzelliğiyle yine karşısındaydı. Kendiyle beraber kokusunu da getirmişti bu güzel kız.

Başını döndürecek kadar güzeldi!

-bölüm sonu