Elif mutluydu,huzurluydu. Nasıl olmasındı ki? Bir yanında annesi,bir yanında babası.. İkisi de ellerini sım sıkı tutmuş yanında oturuyordu. Babası sürekli saçlarına öpücük konduruyor,annesi elleriyle besliyordu kızını. Yaptığı hatadan ders almıştı Elif. Onlarsız bir hayat yoktu artık onun gözünde. Anne ve babası iyi bir dille konuşmak ikna etmek varken o sırtını döner gibi bir gecesini Koray la geçirmişti ve sonucunda ailesini kırmıştı. Aile kavramı başkaydı aslında. Aile demek yuva demekti. Yuva olmadan kim ne yapabilir di ki? Ama artık mutsuzluğu bitmişti. Mutluydu Elif. Mutluydu, çünkü ailesi yanındaydı. Sevdiği adam ailesini ona getirmişti. Huzurluydu;sevdiği adam tam karşısında ona gülümseyerek bakıyordu. Her şeyi yanındaydı Elif'in. Tüm huzuru,mutluluğu yanındaydı.
Kutay bey,karşıs
