Koray Kerem,kocaman bir kara deliğin içine hapsolmuş gibi hissediyordu. Yalnızdı sanki. Tek başınaydı. Üşüyordu ve onu ısıtacak kimse yoktu. Elif'i ruh gibiydi. 1 haftadır kocaman bir yatağın içinde küçücük kalmıştı. Zorla yedirmeye çalışıyorsa Koray,Elif yiyordu. Onun dışında ağzına su bile koymuyordu. Elif yaşarken ölmüş gibiydi. Koray,sevdiği kadının ellerinin arasından uçup gideceğini düşünüyordu. Geceleri sessizce Elif'in saç tellerini okşayıp ipek gibi saçlarına göz yaşlarını akıtıyordu. Sevdiği kadını kaybediyordu Koray.
Elif uyandığı zaman sesini çıkarmadan sadece karşı duvarı izliyordu. Kaybetmişti Elif. Sevdiği adamı kazanırken, ailesini kaybetmişti. Boşluktaydı. Yaşamıyordu. Ölmüştü ruhu. Bom boştu. Nefesi hep ciğerlerine toplanıyor,sarmalıyor dışarı çıkışına izin vermiyordu.
