Kahvaltı masasında tam bir sessizlik hakimdi. Cihan, Baran ve Vedat bahçede son güvenlik önlemlerini kontrol ederken, Akın tabağındakilerle oynamaktan öteye geçemiyordu. Gözü sürekli Asya’nın üzerine giydiği kıyafetlere ve yüzündeki o tedirgin ifadeye takılıyordu. İçindeki o bilmediği hissi bastırmak için sürekli kendine
"O sadece senin mülkiyetin" diye fısıldıyordu. Ama Asya’nın her nefes alışını, çatalını tutuşunu izlemekten de kendini alamıyordu.
Evin dışındaki dondurucu sabah ayazından içeriye giren Cihan, Baran ve Vedat, üzerlerindeki soğuk havayı ve o tanıdık barut kokusunu koridora yayarak kahvaltı masasına doğru ilerlediler. Cihan montunu çıkarırken bahçedeki nöbetçi değişimini kontrol etmiş olmanın verdiği ciddiyetle Akın’a bir baş selamı verdi. Ancak Vedat ve Baran, her zamank
