Güneş gökyüzüne düşmeye başlamıştı.
Sabahın ilk ışıkları malikanenin yüksek tavanlı pencerelerinden sızarken, içerideki hava bir önceki gecenin alkol ve itiraf kokan pusundan henüz temizlenmemişti. Asya, mutfaktaki o sarsıcı andan sonra odasına kapanmış, güneşin doğuşunu bir infazı bekler gibi izlemişti. Akın’ın "Seni bırakamıyorum" diyen sesi, zihninde yankılanan bir çığlık gibiydi. Şaşırmış ve afallamış olsada böyle bir itiraf beklemiyordu. Akının söylediği sözler bunda zalimliğin arasında kalbini sarsmış deprem etkisi yaratmıştı. Ancak kapısı sertçe vurulup açıldığında, karşısında o yaralı ve itirafçı adamı değil duygularını buzdan bir zırhın arkasına gizlemiş, cellat maskesini yeniden kuşanmış bir yabancıyı buldu.
Akın, simsiyah takım elbisesi içinde, bir gece önce dağılan o adamdan
