Özleyiş kapıyı açtığında ağlamaktan gözleri kızarmış genç kızla yüz yüze geldi. Hilal gördüğü yabancı yüzle bir adım geriledi.
‘’Ağabeylerin avluda senin için bu kapıyı açmaktan fazlasını yapamam.’’ Özleyiş kenara çekildiğinde Hilal açılan yoldan koşarak dışarı çıktı. Etrafına bakındığında avluya inen merdivenleri görünce koşarak ilerlemeye devam etti.
Merdivenleri inerken, ‘’Ağabey!’’ diye bağırdı. Sesiyle bakışlar üzerine döndü. Azat önüne geçecekken son anda yanından sıyrılıp Aktan ağabeyine ulaştı. ‘’Beni burada bırakmayın.’’ diyerek ağabeyinin elini tuttu. ‘’Yalvarırım eve geri gidelim. Burada kalmak istemiyorum.’’
Azat, Hilal’e gitmek isterken bu defa Boran ağabeyi tuttu. ‘’Dün bir söz verdin arkasında dur.’’
Aktan elini geri çektiğinde yaşların aktığı yanakları silip hıçkırıklar
