23|ORTAK
Ben şaşkınlık ve korkuyla Ulaş'ın gözlerine kitlenmişken onun bana bakan bakışları bomboştu. "Pardon." Dedi umursamaz bir sesle. Benim ona sıkı sıkı tutan parmaklarımı aldırmadan kolunu benden çekti ve temasımızı kesti. Kamuflaj. Beni tanımaması çok normal olmalı. Ben hala aptal gibi ona bakarken arkamdan gelen sesle kaskatı kesildim ve bedenime hükmeden titremeyi durduramadım. Arkamdaydı. Belki bir ya da iki adım arkamdaydı. Kokusu ve enerjisi şimdiden alanıma hükmettiği gibi üzerimdeki otoritesi beni dizlerimin üzerine çökmeye zorluyordu. Kaçırıldım, beni kurtar dersem belki daha az işkence ederdi? Şimdiden itiraf edersem daha kısa sürede kurtulabilir miydim? "Ulaş." Dedi o keskin sesi kulaklarımı bir bıçak gibi keserken. "Toz işi?" "Bende." İkisi birden yavaşça ilerlerken hala y
- Yazar
