"Her şey geçecek az daha sabır! " diye mırıldanarak saçımdan öptü. Ben onun için üzülürken Azat'ta beni düşünerek üzülüyordu.
"Biliyorum canım ," derken kaldığımız yerin bizim için önemsiz bir unsur olduğunu düşünmeye başladım. Yeter ki insanın sevdikleri yanında olsun gerisinin pek bir önemi yoktu. Biz sevdiklerimizin kayıpları , ihanetleri ile harmanlanarak mecburen büyüdüğümüzü, hayatı sorgulamamızı ve geride kalan değerlerimize sahip çıkmamız gerektiğini ite kaka, yediğimiz darbelerle farkeden bireylerden olduk. Acılarla yoğrularak büyüdük, büyümek zorunda bırakıldık. Ömrümün aşkını bulup ödüllendirildiğimin farkındalığıyla sevdiğim adamın kollarında tüm yorgunluğumu unuttum. Azat'ın parmakları saçımda gezinmeye devam ederken elim bedenindeydi sımsıkı kavramıştı. Sessiz geçen bir süre
