Nikâhımız kıyılıyordu. Ama ben hiç mutlu değildim. Evet demek o kadar zor geldi ki, hayır diyerek konağı terk etmek isterdim. Ardıma bakmadan kaçmak. Azat'tan boşanmış ve onun sorumluluğundan şahitler önünde kurtulmuştum. Biri bana Bozbey aşiretinin bulaşmayacağını söylese, arkama bakmadan başka şehire kadar yalın ayak kaçardım. Ama biliyordum. Boynum bükük olarak yine kaderin beni mahkum ettiği hayata evet dedim. Çaresizlik içindeki bu eveti Yaman'da kabullenmişti. Nikâhımızı kıyan adam sanki gerçekten severek evleniyormuşuz gibi tüm duasını, temennisini diliyordu. Biz sessiz kaldığımızda Elif ana,
"Amin inşaallah, " dedi. Elif ananın tepkileri beni şaşırtıyordu. Meryem ananın ahretliğiydi. Mehir için benim tarafımı tutarak isteğini dile getirince Elif ana, Meryem anayla göz göze gelmiş
