"Seymen! Bunun yalan olduğunu söyle bana? Kocamı, kocam öldürmüş olamaz!" dedim. Hayal kırıklığı ile başımı iki yana salladım. Yaşadığımız konakta ,yatak odamızda yere dizlerimin üstüne hızla düştüm. Dizlerim sert zemine bir anda çakıldı. Canımın, canımdan geçtiğini hissettim. Seymen bunu yapmış olamazdı. Böyle bir şey olmamalıydı. Ali'm öldü diye yas tuttuğum o günlerde ,canımın nasıl yandığını şimdi daha fazla hissediyordum. İki kez kocam ölüyordu. Kalbime hançeri saplayan adam, Seymen'immiş meğer. Seymen sessiz kalmaya devam ediyordu. Suçlu olmasa yakar , ortalığı yıkar geçerdi. Bunu çok iyi biliyordum. Böyle sessiz kaldıkça gerçek oluşuna inancım daha da arttı. Bu gerçeklik, beni yakıyordu.
Oy yanıyordum, yanmakta ne kelime. Canım, cayır cayır yangın yeriydi. Ellerim dizimin üstünde
