Klinik: Gece Nöbeti Saat tam 02:45. Koridorun ışıkları en kısık seviyedeydi. Ela, yatağında kıpırdamadan yatıyor, nefesini odadaki sessizliğe uyduruyordu. Kalbinin atış hızı o kadar yüksekti ki, kaburgalarını zorluyordu ama dışarıdan bakıldığında derin bir uykudaymış gibi görünüyordu. Kapıdaki nöbetçinin ayak sesleri uzaklaştı. Tuvalete gitmişti. Bu, beklediği boşluktu. Ela, yastığının altındaki manyetik kartı çıkardı. Parmakları terliydi, kart elinden kayacak gibi oldu. Sıkıca tuttu. Yataktan sessizce kalktı. Ayakkabıları yoktu, çıplak ayakları buz gibi zemine bastı. Kapıya gitti. Kartı okuyucuya yaklaştırdı. Bip. Ses çok kısaydı ama Ela’ya bir siren sesi gibi geldi. Nefesini tuttu. Kilit mekanizması tık diye attı. Kapı kolunu indirdi. Koridor boştu. Sadece güvenlik kameraları

