Aylar Sonra…
Geçen hafta nihayet kızımız dünyaya gelmişti. Ona Belemir Mina ismini vermiştik. İsimlerin insanın hayatına etkisine çok inanırdım. Hem annem hem de Belemir teyze bu dünyada gördüğüm en güçlü iki kadındı. Kızımın da onlar gibi güçlü olmasını istiyordum.
Sabaha karşı gelen ağlama sesiyle benden önce Demirkan ayağa kalktı. Benim hala dikişlerim olduğu için Demirkan ani hareket yapmamı istemiyordu. Korel’de yaşadığım psikolojik rahatsızlıklardan ötürü sezaryenle doğum yapmak zorunda kalınca bu doğumda da yine bıçak altına yatmıştım.
“Sakın kalkma. Ben kalktım. Ağrın yok değil mi?”
Demirkan hala çok korkuyordu ve ona kalsa ben hiç hareket etmeyecektim. Yataktan bile kalkamıyordum. “Sevgilim, ben iyiyim. Zaten beşik de tam yanımda. Lütfen, fazla abartma.”
“Olsun, dikişleri
