Demirkan
Bir yandan babam… Diğer yandan karım…
Ortada kalmış gibi hissediyordum. Ambulansın içinde karımın elini tutuyordum. Menesa’ya müdahale edilirken kolundan yaralanmış, üstüne de kanaması vardı. Gözleri dolu dolu bana bakarken “Demirkan ilk bebeğimizi senden ayrı doğurdum. İkincisini de kaybedersek çok üzülürüm,” dediğinde alnımı alnına yasladım.
“Hayır, kaybetmeyeceğiz.”
“Demirkan çok acıyor. Canım yanıyor.”
“Geçecek, güzelim. İnan, elimde olsa acını alırdım. Acın hafiflesin diye elimden geleni yapardım ama yapamıyorum.”
Menesa’nın gözlerinden yaşlar akarken onları sildim. O ağlarken benim de kalbim acıyordu. Bu duruma sebep olan kim varsa onu öldürecektim. Örgütün yaptığı ortadaydı. Bizi takip ediyorlardı ama bu planlı bir saldırıya benziyordu.
Bizim oraya gideceğimiz
