“Neden gözaltına alındı? Haberin var mı?”
“Bilmiyorum. Açıkçası kimse de bilmiyor. Gittiğimde öğreneceğim fakat benim aklımda bir sebep var.”
Bunu söylerken sesinde sanki öfke ve sitemle karışık bir duygu durumu vardı. Demirkan çıkarken yaralı olmayan kolunu kavradım. Omzunun üzerinden bana baktı. “Ben de geleyim. Tek başına gitme. Zaten yaralısın.
Demirkan kafasını iki yana salladı. “Güzelim, sen evde kal. Bugün oldukça yorucu bir gün oldu. Bir de bunları düşünüp kendini yorma.”
“Elisa’yı da merak ediyorum. Gelmem gerek.”
“Elisa’yı zaten biz çıkartırız. Babam halleder. Babamın Kutay Aslanoğlu olduğunu unutuyorsun sanırım. Bir saate zaten eve gelirim. Sen Korel’le evde kal.”
Kutay amca hallederdi ama söz konusu bu değildi. Demirkan’ın yüzünden bile yorgun olduğu ve acı çektiği
