Alaz
Elisa yoktu. Zeus -biyolojik babam- ölmeden önce yine son golünü atmıştı. Ondan nefret ediyordum. Babam olduğu için utanıyordum. Bu hayattaki en büyük şansızlığım babamdı. Onun yüzünden bir ailem olmamıştı. Ben hep acı çekmiştim ve sevgi açısından yokluk yaşamıştım.
Ayrıca onun yüzünden de sevdiklerimi bir bir kaybetmiştim. Yanımda kimse kalmamıştı. Ben yetimhanenin soğuk duvarlarına sırtımı dayayıp kendi gücümü elde etmiştim. Benim hikayem buydu. Soğuk, acıklı, sevgisiz…
Albert “Alaz, konuş benimle,” dediğinde ona döndüm.
“Kendimi iyi hissetmiyorum, Albert. Ben ne yapacağımı bilmiyorum. Neden sürekli kaybeden ben oluyorum? Nerede hata ediyorum?”
Bunu defalarca kendime sormuştum ama cevabı yoktu. “Bu sefer kaybetmeyeceksin! Kendine gel. Şu an senin güçlü olman lazım. Elisa’y
