Poyrazdan.
Mihricana ne kadar iyi davranmak istesemde hep bir şeyler engel oluyordu.Annemle babamın Dildar yüzünden tartışmasına kadar hiç bir sıkıntı yoktu daha doğrusu ben Mihricana öfke kusmuyordum.Ama Annemin evlat özlemiyle döktüğü gözyaşlarına şahit olmak ki ,babam bu güne kadar annemi bir defa bile ağlatmamıştı.Benim deli damarımı kabarttı.Öfkemi Mihricana kustum yine olmuyordu.Dildarın gittiği gün babam Onu arayıp sorana hakkım helal değil demişti,annem ve Dilşaha bakarak.Beni biliyor zaten bir kere silerim.Gerçi Dilşahın anlattıklarından sonra kardeşime duyduğum öfkenin Ferhata duyduğum kinle yer değiştirdi.
Mezuniyetinde bana Teşekkür etmesi ailemi kendi ailesi gibi gördüğünü söylemesi O na olan hayranlığımı bir kat daha artırdı.Hele ki karnına dokunup gülümsemesi.Kesin ufaklık
