Önce ağlamaya başladım. Kapıyı açması için bağırdım ama sonra birden durdu gözyaşlarım. Gözyaşlarım yenilgi oluyordu. Ellerimi saçıma götürdüm. Saçlarımı delirmiş gibi çekiyordum. Canım yanıyordu ama bu çığlıklarımı içime atmamı sağlıyordu. Ona başardığını hissettirmek istemiyordum. Başaramamıştı çünkü. Beni şu an buraya kitlemesi ona hiçbir şey kazandıramazdı. Elbet bu kapı açılacaktı. Beni açlıktan öldürmeye niyeti olmadığından emindim. Uzun yol insanı değildi. Çeker vururdu. Bunu bilememe rağmen sabaha kadar kapı açılmadı. Yemek getirende olmadı. Doğru düzgün uyuyamadım. Sabah kapı açıldığında karşımda Atlas vardı. Öyle bir bakıyordu ki sanki ben onun sevdiği birini öldürmüştüm. Ona sakin davranacaktım. Buradan kaçmak ve sonra onu şikayet etmek için tek yolum buydu. Normalde yalan söyle
