Nikah Günü
Gözlerimi açtığımda yüzüm Atlas’ın göğsüne yaslanmıştı. Onun kalp atışları, sanki benimkine ayak uyduruyor gibiydi. Soluk alışverişi yavaş, derindi. Uyuyordu. Göz kapakları hafifçe aralık, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. Yavaşça doğruldum ve burnumu yanağına dokundurup usulca fısıldadım:
“Günaydın. Bugün nikah günümüz... Sadece birkaç saat kaldı.”
Atlas gözlerini yavaşça açtı. Beni görür görmez yüzünde yayılan o ifade... hâlâ ilk günkü gibi kalbimi yerinden söküyor. Kollarını boynuma dolamadan önce bir kahkaha attı. Ardından beni hızla altına çekti. “Nisan Karaca olmaya hazır mısın?” diye sordu, sesi sabah buğusu gibi yumuşak ama bir o kadar da kararlıydı.
“Hazırım,” dedim gülerek, ama onu ittirip doğruldum. “Ama senin şimdi hazırlanıp çıkman gerek
