“Yeter,” dedim. Sesim hem kısık hem netti. Atlas durdu, ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
“Bu kadar kolay değil,” diye devam ettim. “Sana hâlâ bir şeyler hissediyor olmam, her şeyi unuttuğum anlamına gelmez. Affetmek… bu kadar basit değil, Atlas.”
Bakışları bir süre gözlerimde oyalandı. Sonra ise bir adım geri çekildi.
"Seni dinliyorum, benden sakladığın sırrın sebebi neydi?"
Atlas derin bir nefes aldı ve "bundan yıllar önce, yani sen o zamanlar daha beş yaşındaydın."
Pencereye doğru adımladığında bakışları ormana dalmıştı. Ellerini cebine sokmuştu ama omuzları gergindi.
"Seni ilk o gece gördüm. Başta umursamadım ama gece ansızın uyandığımda, otelde yangın çıkmıştı. Herkes bir taraflara kaçarken ben o gece senin yardım çığlıklarını duydum." Ne yani biz daha önce de karşılaşmış mıydık
