Eyüb kum torbasına her seferinde daha sert vuruyordu. Yumruklarıyla birlikte içindeki öfkeyi, pişmanlığı kusuyordu adeta. Her darbesinde kendine saydırıyordu. Kendi elleriyle kızını görücüye yollamıştı, akıl almaz bir durumdu bu. Arkadaşları sabahtan beri “salak, salak!” diye bağırıp yüzüne vurdukça delirmekten beter olmuştu.
Baran, Devran ve Polat kolları bağlı bir şekilde koltuklarda oturmuş Eyüb'ü seyrediyorlardı.
Alaylı bir bakış attı Baran.
" Tahminen ne zaman söner kendi salaklığına sinirin? "
Tabi kendisinin tuzu kuruydu sevdiğinin yanına gidecekti. Öğle arası götürecekti arayıp sormuştu Ayşin öyle uygun görmüştü. Sürekli saatine bakıyordu ama zaman geçmek bilmiyordu, o da çözümü sabahtan beri yaptığı gibi Eyüb ile uğraşmak da buldu. Eyüb kum torbasına daha da sert vurup konu
