31 Az kaldı.. çok az..
GÜNÜMÜZ.. Etrafıma bakındığımda kendimi Sofia kadının evindeki odamda buldum. Aklım karıştı bir anda. Hastanenin bahçesinde değil miydim ben ya? bir bankta oturmuş ağlıyordum ve pişmanlıkla kavruluyordu yüreğim. Oysa şimdi kaldığım bu odada camın önündeki tekli koltukta oturuyorum. Ne olduğunu anlamaya çalışırken, kapının tıklatıldığını duydum ve şaşkınlığımdan sıyrılmaya çalışırken, “gel!” diye seslenmemle bir anda Füsun içeri girdi. Ağır ağır yerimden kalktım. Çok şaşkındım ve o bunu keskin anlayışıyla hemen fark etti. Hızlanan adımlarıyla yanıma geldi ve çok sevdiğim yeşileriyle gözlerimi taramaya başladı.. “iyi misin Nejatım?” Yine bana eskisi gibi Nejatım demişti ve gözlerinde gördüğüm o korku geçmişe götürdü yine beni, ama her nasıl olduysa çok çabuk şu ana dönmeyi başarabildim.
- Yazar
