Gülay
Geceyi sessiz sakin geçirmiştik. Vedat misafirleri olduğundan mı bilmem bana bulaşmamış, tek kelime dahi etmeden uyumuştu.
Sabah uyandığında yine aynı sessizlik içinde duş alıp giyinmiş ve odadan dışarı çıkmıştı. Bu sessizliğinden korkmalı mıyım?
Bu hali beni daha fazla strese sokmuştu. Fırtına öncesi sessizlik misali… Yarın düğünden sonra kıyametler kopacak gibi içimde korku vardı.
Ben de hazırlandım. O esnada telefonuma yabancı numaradan arama gelmişti. Telefonu açıp açmama konusunda tedirgin bir halde elimde tutup bekledim. Okan olabilir mi?
Ani bir kararla telefonu açtığımda tahmin ettiğim gibi Okan’ın sesini duydum.
“Gülay… Ben çok üzgünüm.”
Ellerim titriyordu. “Bana yaptığın şeyden sonra nasıl ‘üzgünüm’ demek için arayabiliyorsun?” dedim öfkeyle.
“Yanlış anladın.
