Vedat
Çakır’ın kıyafetleri bana biraz dar gelmişti. Ama idare edilmeyecek gibi değildi.
Kahvaltı sırasında Gülay bana kaçamak bakışlar atarken bu bakışların beni etkilemesi sinir bozucuydu. Hele ki dudaklarını büzerek patatesleri komik bir şekilde yerken o büzdüğü dudakları öpmemek için kendimi zor tutuyordum.
“Ben diyorum ki Adana’ya yeni teknolojiyle donatılmış gökdelenler yapayım. Ama tek başıma altından kalkamam. O yüzden diyorum ki seninle ortak iş mi yapsak?”
“Benim kulvarım değil ki. Ben daha çok ithalat ihracat, gemilerle sevkiyatlarla uğraşıyorum. İnşaattan tek anladığım şey kolon.”
Çakır sakalını kaşıyıp “Ne yapsak ki?” diye sordu. “Düşündüğüm proje çok büyük, bana ortak lazım. Tabii bir de Adana’da işleri takip edecek güvenilir birisi iyi olurdu.”
Çakır kara kara düşünü
