Yusuf’un ağzından çıkan cümle salonun ortasında yankılandı:
“Ben… Mihran’la evleneceğim.”
Bir anlık sessizlikte herkesin nefesi durmuş gibiydi. Yenge başını çevirip Yusuf’a baktı, şaşkınlıkla. Salih Efendi oğlunun yüzüne dikkatle bakarken bakışları hem kırık hem endişeliydi. Oğlunun kalbine güveniyordu ama kararına dair içten içe bir sarsıntı yaşamıştı. Yalnız bir kişi vardı ki Yusuf’un bu sözünü duyar duymaz yüzüne zafer kazanmış gibi bir gülümseme yerleşti: Hakkı Bey.
“Kendine yakışanı yaptın Yusuf Efendi!” dedi, sırtını dikleştirerek. “Şimdi herkes susar. Kimse bir şey diyemez. Bu iş burada bitti!”
Yusuf, babasının bakışını fark etti. İçinde beliren sızı gözlerinden okunuyordu ama bir şey demedi. Onun yerine gözlerini Mihran’a çevirdi, yavaşça bir adım attı.
“Mihran… Senin rızan va
