"Mor yakışmış."
Soluk hastane odasına gülümsemesiyle renk katan kadın tekrar konuştuğunda güldüm. Göz altlarıma bakarak söylemişti bu cümleyi. Sabahın erken saatinde odama geldiği yetmiyormuş gibi bir de kaçak yemek sokmuştu içeriye. İşte potansiyel bir suç ortağı.
Demet ablaya daha fazla bakmadım. Elindeki karton çantaya dikkat kesildim. İçerisinde ne olduğunu açılmadan görebilirmişim gibi bakıyordum çantaya.
"Üzüm, rahat dur!"
Yakut'un can çekişiyormuş gibi çıkan sesiyle yüzümü buruşturdum. Kolunu karnıma sarmış, göğsüme de başını yerleştirmişti. Son on gündür her gün bu pozisyonda yatıyorduk ve o bundan hiç rahatsız değildi. Aslında ben de değildim ama ondan erken kalktığımda her bir hareketimde homurdanması gülmeme neden oluyordu. E ben gülünce o daha çok homurdanıyordu, bu dön
