Dev bir ekran, iki tane yatak, iki tane diyaliz makinesi, korkutucu bir sessizlik ve kapının önünde varlığını hissedebildiğim ailem.
Günlerdir aynı döngünün içerisinde çürüyordum. Günlerdir birkaç saatim bu odada geçiyor, diğer saatlerim ise uyuyarak doluyordu. Arsen'in bana çiçek topladığı gün başımın dönmesi sıradan gelmişti. Gecesine midemin bulanmasını da ciddiye almamıştım. Sonra sabah olmuştu, hastaneye gelmiştik annemle. Olanlar o zaman olmuştu.
Diyaliz sonrası onunda yorgunluğu üstüme binince durumum kötüye gitmişti. Doktor hastaneden çıkmamı yasaklamıştı. O da yetmiyormuş gibi ailem devamlı buradaydı. Can ve Sadem'i zorlukla gönderebilmiştim ama annemle babam... Onları göndermem imkansızdı.
"İyi misin Üzüm?"
Gökhan abinin sesini duyunca kapıya doğru baktım. Yorgun sesinden hâl
