Silah sesi vadinin içinde yankılanmadı bile.
Sanki sis onu yuttu.
Baybars bir an için İbrahim’in vurulduğunu sandı.
Ama Mehmet’in başı geriye savruldu.
Kobra-2’nin iç duvarına kan sıçradı.
Mehmet’in gözleri açık kaldı. Donuk. Boş.
Alnının tam ortasında küçük, karanlık bir delik.
Hiçbir dramatik söz yoktu.
Hiçbir son cümle yoktu.
Hiçbir ipucu yoktu.
Sadece ölüm.
İbrahim’in silahından hâlâ ince bir duman yükseliyordu.
Baybars’ın kulakları uğulduyordu ama içindeki öfke buz gibi berraktı.
“İBRAHİM!”
İbrahim’in yüzü ter içindeydi ama gözlerinde pişmanlık yoktu. Sadece korku ve kararlılık karışımı bir ifade.
“Emir aldım,” dedi kısık sesle. “Tanık kalmayacak.”
Baybars o an tetiğe basabilirdi.
Ama yukarıdan gelen seri atışlar düşünmesine izin vermedi.
Tepedeki siyah üniformalılar
