Genç kadın parmağındaki eklem yüzüklerini çıkararak masaya bıraktı. Aynadaki yansımasına bir an bile bakmak istemiyordu. Ne göreceğini biliyordu fakat yüzleşmek için cesareti yoktu. Bir korkak; aciz bir kadın ve rezil bir geçmiş. Ayna kendisine bunlardan daha hafif bir karşılama yapamazdı.
"Cansel?" Sesi duyduğunda gözlerini yumdu. Bu ses artık eskisi kadar içine işlemiyordu. Daha çok,nefretini harlıyor gibiydi.
"Neden cevap vermiyorsun?"
Hakan buradaydı, evindeydi. Sesi koridordan geliyordu. Onunla sergi gecesinden beri yalnız kalmamıştı. Şimdi işte evindeydi. Odasının kapısını gürültülü bir şekilde açarak makyaj masasının önünde, gözleri kapalı olarak oturan asistanını izledi.
"Sana şirketten ayrılırken haberim olsun demiştim." dedi ciddi bir sesle.
Cansel gözlerini açarak arkasına
