Sekiz mevsim geçmişti. Fatih'in yokluğuna alışamadığım iki buçuk yılı bir asır gibi yaşamıştım. Tam da yaşasaydı tüm yaralarını sarardım dediğim anda ben buradayım diye karşıma çıkmıştı. Önce öfkeme yenik düşüp onu suçlamaya kalkmıştım. Nereden bilebilirdim benim yüzümden canının yandığını? Yıllardır yüz yüze baktığım Hakan'ın böyle bir caniliği yapmış olabileceğini nereden bilebilirdim?
Dün gece saatlerce yan yana oturduk. Başım hasret kaldığım göğsünde, bedenim gecenin serinliğine inat sıcak bedenine yapışmıştı.
İhsan ve Yeşim'i hiç görmemiştim. Büyük ihtimalle İhsan Fatih'in benimle konuşacağını bildiği için bizi yalnız bırakmıştı. İhsan'a kırgındım. Öğrendiğimden beri onu anlamaya çalışıyordum ama bana anlatabilirdi. Bu bu düşüncemin arkasındaydım. Fatih ne derse desin İhsan'ın benim
