Zamanın durduğunu hissettiğimiz anlar olurdu. Bazen zamanı durduran şaşkınlığımız, öfkenin sebebi olur; Bazen de sevincin. Yamaç şu an şaşkınlığının altında ne gizliyordu bilmiyordum. Dudakları aralandı, gözleri normalden daha iriydi. Şu anda kafasında bir şeyler kuruyor olduğunu düşündüm.
Fatih'im de ne demekti?
Yani Fatih ölmemiş miydi?
Peki ya bu yüz de neyin nesiydi?
Başımı çevirip Fatih'e baktım. Aralık dudaklarının arasından süzülen buhar bile içini yakıyor gibiydi. İçinde hiç sönmeyecek olan bir ateşi barındırıyordu.
"Bir şey demeyecek misin?" diye sordu. Korkuyordu. Yamaç'ın kendisine sırt çevirmesinden korkuyordu.
"Kim anlattı sana Fatih'i?"
Nihayet konuştuğunda ilk sorusu bu oldu. Böyle bir soru sorulmasını hepimiz bekliyorduk. Bu yüzden sessiz kalıp dinlemeye devam ettik.
