Aşağı indiğimizde Aysel anneleri görmemizle şaşırmıştık. Hemen sarılmışlardı bize. Aysel anne Yiğit'in kolundaki morluğa bakarken göz yaşı döküyordu.
"Abi neden haber verdin?"
"Aslan bu ciddi bir şey tabi ki haberleri olmalıydı."
"Gelin sofraya hadi Aslan konuşuruz bunları."
Aysel annenin talimatıyla sofraya oturduk hep birlikte. Yiğit kucağımdan inmiyordu yine. Tek elimle onu kucağımda sabitleyip diğer elimle yedirmeye başladığımda Aslan da tabağıma küçük ekmekler koymaya başladı.
"Sen de ye."
Gözlerimi gözlerine sabitleyip gülümsedim kocama. İyi olduğumuzu görmeye ihtiyacı vardı biliyordum. Kahvaltıdan sonra Aslan, babamlar ile evimizi düzeltmek için çıkmıştı. Ben annemlerle evde kalmıştım ancak Aslan olmadığında kendimi çok da güvende hissetmiyordum. Yiğit de hala tam olarak atlat
