Aysima’den...
Her karanlık elbet karışır aydınlığına, her acı elbet ulaşır devasına ve her yara elbet bir gün bulur hekimini. Ben gözlerim dolu dolu olmuş buruk bir mutlulukla ve bu mutluluğun gururuyla söyleyebilirim ki ben buldum.
Şanslı bir kız çocuğuydum ben.
Annemin ve babamın eksik ettiği sevgi abimler tarafından hep daha fazla olarak bana verilmişti. Aynı zamanda doyumsuz bir kızdım ben. Hep daha fazlasını istemiştim. Yusuf’un aşkı kalbime düştüğü zaman da durmamıştı, doyum ne bilmemişti. Beni hep daha fazla sevse; hiç hayır demezdim. Ne kadar bana olan aşkının sonsuza erişmesini istesem de yanında ona verdiğim aşkta sonsuza erişiyordu. Kelimelere tekabülü yoktu içimde ki aşkın.
Parmak uçlarımın gezindiği çıkıntılı gövdeye dolu dolu gözerlele baktım. Bu nasıl olmuştu? Nasıl y
