Aysima’den...
Bazen küçük bir çocuk olduğum zamanı anımsıyorum. Hiçbir şeyi anlayamasam da içimde ki o çocuğun yavaş yavaş beni tükettiği o zamanları... Çok yol kat etmişti. Çok yol kat etmiştik. Emir’in’le aramızda beş yaş vardı. Annem Emir’in’i kollarımın arasında bırakıp gittiğindeyse sekiz yaşındaydım. Emir’in’se üç yaşında küçük bir çocuktu. Annem aniden daha fazla buna dayanamayacağını söylediğinde kucağımda Emir’in’le, elimde bebeğimle öylece kalmıştım. Hiç unutmuyorum sarı saçları olan bez bir bebeğim vardı. Yanaklarında pembe hareler vardı, gözleri masmaviydi. O kadar güzeldi ki o bebek... Oynamaya bile kıyamazdım ben onunla. Durumumuz kötü değild, hiçbir zamanda olmamıştı. Yani babam eve baktığı zamanlarda. Sorumsuz değildi babam. Ama sorumlu bir adamda değildi. Annemle anlaşmaz
