Emir kazağı üzerine geçirip yatak odasından çıktı. Bu evi seviyordu. Nehir'in varlığıyla daha da sevmişti. Orman manzarasını , ona hatırlattığı anılarını.
Ama burada fazla kalamayacağını da biliyordu.
Kenan denen it peşinden şimdiden adamlarını gönderdiğine göre başına gelecekleri biliyor olmalıydı.
Bir an önce işleri yoluna koymak zorundaydı. Sonra da saatlerdir düşündüğü şeyi yapacaktı. Tamamen Emir olarak hayatına devam edecekti.
Karısına iyi bir eş ve kızına bir baba olacaktı sadece. Tüm işlerden elini ayağını çekip belki de başka bir ülke de yeni bir hayat kuracaktı.
Düşünleri birbiri ardına sıralanırken unuttuğu kocaman bir detay tam da gözünün önündeydi.
Nehir çatalına kocaman bir peynir parçası takmış ağzına atmak üzereydi.
" Afiyet olsun meleklerime "
Nehir'e seni seviyoru
